روایت یک خط تیره

نون به نرخ روز سیخی چند؟

dashline — Sat, 01 Aug 2009 19:56:32 GMT

امروز یه شوی با مزه تو tv دیدم که محرکی شد برای دوباره سر زدن به این وبلاگ و نوشتن چند خطی.

آقای ابطحی آخوند روشنفکر!!؟؟ (اینم از اون حرفای با مزستا، مثل خر با شعور) و وبلاگنویس فعال در عرصه اصلاحات و یار غار و مشاور و دوست و همخوابه آقای خاتمی رئیس جمهور پیشین و منتقد فعلی، در اظهاراتی که در تمامی وعده های خبری و بینابین تمامی فیلم ها و سریال های تلویزیونی پخش شد/می شود/خواهد شد حرفهایی تحت عنوان اعتراف زدند که مو رو بر اندام من سیخ کرد از اینهمه تحول و تغیر در احوالات و تفکرات این عزیز عمامه به سر سابق و زندانی بی عمامه فعلی. بخش هایی از حرفهای ایشون رو برای آن دسته از دوستان که از دیدن این شوی تلویزیونی محروم بودن رو در زیر میارم(نقل به مضمون):

در زندان مجالی شد تا عریان تر در مقابل خدای خود قرار بگیرم و این سببی شد برای تغییر در تفکرات و منش فکری بنده. (در پاسخ به خبرنگاری که سوال کرد که آیا این اظهارات شما ناشی از شرایط زندان نیست؟)
علی رغم اینکه من با رئیس جمهوری آقای احمدی نژاد موافق نبودم ولی زمانی که اختلاف 11 میلیونی آرای احمدی نژاد و موسوی رو دیدم پی بردم که هیچ تقلبی صورت نگرفته است و اصلا همچین چیزی محال است.
یه تبریک ساده از سوی آقای موسوی می توانست سر آغازی باشد بر شروع دوره ای پر شکوه ناشی از آرای 40 میلیونی مردم.
شرایط برای کودتای مخملی آماده بود و اگر رهبری عزیز یک قدم عقب می گذاشت حتما این کودتا به ثمر می نشست.
تقلب رمزی بود برای آغاز شورش های خیابانی.
نخبه های ما در فهم کلمه تقلب دچار اشتباه شدند.

و ...

من هرچه قدر فکر کردم خدایا این بابا رو برای چی گرفتن آخرم نفهمیدم. این که به نظرم از هر طرفداری طرفدارتر بود.

خلاصه اینکه حکایت این عزیزان مثال خریه که هم از آخور می خوره و هم از توبره.

خداوندا سپاسگذارم که قلم را آفریدی

dashline — Thu, 02 Jul 2009 12:40:12 GMT

خوشحالم که خداوند قلم را آفرید و به انسان قدرت داد تا مخیلاتش را از این طریق از گوشه گوشه ذهنش بیرون بکشد و به روی کاغذ آورد تا مبادا آنجا بماند و بماند و بماند و انباشت شود. که اگر این طور نبود حتما پوسته نازک سر ما توان اینهمه انباشتگی را نداشت.

قلم آخرین چیزیست که وقتی به آن نقطه رسیدی که هیچ گوش شنوایی برای شنیدن حرفهایت وجود ندارد و هیچ عقلانیتی پاسخ سوال های بی پایان تو را نمی دهد به آن پناه می بری و خود می شوی گوش شنوای حرفهای خودت و این قدر می نویسی و می نویسی و می نویسی تا خالی شوی از تمام نفرت های انباشته شده در این مدت.

قلم آخرین چیزیست که وقتی مردم را در خیابان ها میزنند و می برند و می کشند و در مقابل عده ای چشم های بینایشان فقط الوات سر خیابان را می بیند و روح قانون مدارشان فقط برای بی موبایلی اعتراض سر می دهد، می توانی به آن پناه ببری و برای خود بگویی و خود بشنوی.

زمانی که چشم ها بسته می شود به روی تمام مردمی که با تمام شعور و بلوغ برای پس گرفتن طبیعی ترین حق خود یعنی نادیده گرفته نشدن دهان به اعتراض می گشایند، فقط قلم است که می تواند مفری باشد برای این ذهنیت که در این ماتمکده به هیچ هم انگاشته نمی شوی.

آری فقط قلم است که زمانی که احساس می کنی کلاهی به گشادی دهانهای وقیحشان و به بزرگی نیرنگ های کثیفشان بر سرت گذاشته اند و اکنون به حماقت تو می خندند، می تواند مرهمی باشد بر غصه دود شدن همه رویاهای احمقانه ات.

خداوندا سپاسگذارم که اگر زمام ایرن ما را به واسطه خودمان به دست کثیفترین انسان ها سپرده ای در مقابل قلم را آفریدی تا بتوانیم در کنج خلوت خود بنویسیم و از درد غربت در وطن نمیریم.

چه بگویم سخنی نیست

dashline — Sun, 21 Jun 2009 17:45:24 GMT

«آن خس و خاشاک تویی
پست‌تر از خاک تویی
شور من‌ام، نور من‌ام
عاشق رنجور من‌ام
زور تویی، کور تویی
هاله‌ی بی‌نور تویی
دلیر بی‌باک من‌ام
مالک این خاک من‌ام»

تبلیغات بدنی

dashline — Fri, 29 May 2009 09:42:41 GMT

در گشت و گذار در دنیای انتخابات به عکس زیر تو خبرگذاری فارس برخورد کردم که عجیب منو تحت تاثیر قرار داد:

نمایی از دست خالکوبی شده یه مرد زحمت کش از دهک های بسیار پایین جامعه در حمایت از دکتر ( شما به دستهای این مرد توجه کنید معلوم چه قدر سختی کشیدست)

با کمی جستجوی بیشتر در اینترنت فهمیدم که این نوع تبلیغات گویا امسال مد شده. عکس ها رو ببیندید خودتون می فهمید چرا ما باید به دکتر رای بدیم و چرا نباید به بقیه رای بدیم، طرفدارای سایر کاندیدها را با طرفدارای دکتر مقایسه کنید :

سمیرا از بازیگرای منحط بالیوود در حمایت از موسوی (ببینید برای جمع کردن رای کجاشو خالکوبی کرده)

هیفا خواننده بد صدا و مبتذل عرب در حمایت از کروبی (نگاه اغوا کننده رو ببینید، به بقیه موارد هم اشاره نمی کنم)

اصغر پشمالو از حامیان پر و پا قرص محسن رضایی (اگه رضایی رای بیاره همه باید همین قدر مو تو بدنمون داشته باشیم)

خبر انتخاباتی : به گزارش خبرگزاری ها بعد از اعلام حمایت همه مردان آزادی خواه دنیا از جمله روسای جمهور ونزوئلا و کوبا، رئیس حماس و حزب الله از کاندیداتوری دکتر احمدی نژاد، برادر جومونگ رهبر آزادی خواهان دامول نیز حمایت قاطع خودش رو از احمدی نژاد اعلام کرد. وی به همه خبرگزاری ها گفته : "درسته که من سوسانو رو دوست دارم ولی احمدی نژاد یه چیز دیگست."

برادر جومونگ در حال راز و نیاز با خدا : "خدایا اگه نمی گذاری من به سوسانو برسم حداقل محمود رو رئیس جمهور کن..."

یه اختلاف کوچولو

dashline — Thu, 21 May 2009 19:44:22 GMT

دیروز تو روزنامه فخیمه ایران روزنامه رسمی دولت مردمی دکتر احمدی نژاد خبری رو خوندم که هر کاری کردم با عقل ناقصم نتونستم تجزیه و تحلیلش کنم . گفتم خبر و برداشت های خودم رو اینجا بیارم بلکه شما هم کمکم کنید و از این گیجی در بیام :

■ معاون امور حقوقي مجلس و تفريغ بودجه ديوان محاسبات: در گزارش تفريغ بودجه به عدم واريز مبلغ يك ميليارد و 58 هزار و 540 دلار به حساب خزانه اشاره شده است
■ مبلغ مذكور گم نشده بلكه اختلاف و مغايرت بين حساب‌هاي وزارت نفت و بانك مركزي است؟؟!! ]لینک خبر[

بعد خبر به این سادگی رو کردن تو بوق و کرنا که آی پول بیت المال چی شد؟ کی خورد؟ کی برد؟ کی دزدید؟

بابا این همه جار و جنجال برای چیه آخه؟ شما مگه تا حالا جمع و تفریق نکردین؟ مگه دبستان که بودید تو درس ریاضی به خاطر اشتباه تو محاسبات نمره 19 نگرفتین؟ یعنی همه نمره های ریاضیتون 20 بوده تا حالا؟

اگه کمی به عقل ناقص خودتون فشار بیارین می فهمین چی شده و احتیاج به اینهمه آب ریختن به آسیاب دشمن و استکبار و استعمار و آمریکا نیست.

حالا من می گم براتون قضیه چی بوده :

آقای دکتر شب بعد یه نون و پنیر ساده به عنوان شام نشسته و ورق و کاغذ و مداد آورده و در حالی که چشماش از خستگیه تمام خدماتی که در طول روز به مردم کرده داره رو هم میره، لیست درآمدهای نفتی رو ریخته جلوش و شروع کرده به جمع و تفریق. شما که خودتون در جریانید در آمدهای نفتی این قدر زیاده که هیچ ماشین حسابی اینهمه عدد توش جا نمیشه، خصوصا ماشین حساب گوشیه دکتر که یه نوکیا 1100 سادست و حداکثر 6 رقم رو می تونه حساب کنه. پس چاره ای نیست جز جمع و تفریق با کاغذ و مداد و به روش سنتی. همه ما ریاضی خوندیم و می دونیم هیچی سخت تر از عمل یکش ده بر یک در جمع نیست. من که همیشه سر این قسمت گیج می شدم و همیشه خدا خدا می کردم که یکش ده بر یک نشه و همون پایین یه جوری سر و ته قضیه هم بیاد و دیگه نیازی به انتقال 1 به بالا نباشه. حالا حساب کنید که این درآمدهای نفتی لعنتی هم یه رقم دو رقمم نیستن که یکان دهگان صدگان ... میلیاردگان و برای جمع اینهمه رقم آقای دکتر چندتا باید یکش ده بر یک بکنه. از بد روزگار وقتی که حساب به جاهای حساس می رسه و دکتر با همون دقت و ممارست همیشگی که تو همه کارها داره یک هارو به سلامت به طبقه میلیاردگان رسونده یکهو همون 1100 ساده زنگ می زنه و از اونور خط یکی از روستاییان ساده یکی از دهات دور افتاده شروع می کنه گفتن از مشکل دخترش که تازه براش خواستگار اومده و اینا از پسره راضی نیستن و نمی خوان دخترشون رو به یه آدم علافه معتاد بدن. شما جای آقای دکتر، می تونید گوشی رو قطع کنید و به حرفای این مرد تنها که از شما کمک خواسته گوش ندید؟ مسلما نه. اصلا شما شماره خط اعتباری ایرانسلتون رو برای همین به همه مردم دادید که اگه به اینترنت دسترسی نداشتن و نتونستن براتون ایمیل بزنن یا پیام بگذارن زنگ بزنن و مشکلاتشون رو مستقیما به شما بگن. بی خود که به شما مردمی نمیگن که. خلاصه یه یکساعتی این مرد تنها حرف می زنه و دکتر گوش میده و راهکارهای لازم رو ارائه میده و مشکل یکی دیگه از مردمان این مرز و بوم رو هم حل می کنه. منتها یه مشکل کوچیک پیش میاد اونم اینه که دکتر که بر می گرده سر جمع و تفریق یادش میره که یکی از یکایی که یکش ده بر یک شده رو تو محاسبه وارد کنه و چون محاسبات تو طبقه میلیارگانم بود این میشه که یه میلیارد تو حسابا جا می افته و میشه اختلاف با رقم مجلس.

حالا من نمی فهمم این اینهمه شلوغ بازی داره؟ بابا انصافم خوب چیزیه باز دمه انتخابات شد و آب ریختن به آسیابا شروع شد. اگه گذاشتن یکی که می خواد خدمت کنه به کارش ادامه بده. مرگ بر منافق

پی نوشت : این یه مدت تا حدودی تو کما بودم و اصلا حال و حوصله نزدیک شدن به اینترنت رو هم نداشتم چه برسه به گذاشتن مطلب جدید. اینجا از دوستایی که بهم سر زدن و بهشون سر نزدم عذر می خوام.

ما، مریخ، آدم فضایی ها

dashline — Sat, 02 May 2009 16:10:19 GMT

برداشت اول : ارتش آمریکا یا شایدم ارتش ایران (بستگی داره کی اون موقع ابر قدرت دنیا باشه، ما یا اونا؟!) سوار بر فضاپیماهای جنگیه خودشون به سمت مریخ می رن تا پایه های دمکراسی غربی یا مردم سالاری دینی رو تو این سیاره عقب مونده پایه گذاری کنن و مردم این سیاره رو از فقر و بیچارگی و گمراهی نجات بدن. به گفته کارشناسان به زودی مریخ به عنوان یکی از ایالات آمریکا یا استانهای ایران در خواهد آمد و مردم اونجا هم مثل مردم اینجا خوشبخت میشن.

برداشت دوم: ارتش مریخ سوار بر فضاپیماهای جنگیه خودشون با سرعت نور به سمت زمین حرکت می کنن تا در چشم به هم زدنی این سیاره خاکی رو به تصرف در بیارن و مردم بیچاره زمین رو از گمراهی و جهل نجات بدن و فرهنگ و تکنولوژی و احتمالا دین برتر خودشون رو بر این موجودات دوپای ناقص العقل عرضه کنن.

خبر : دانشمندان ناسا جدیدا در عکسهایی که از سطح سیاره مریخ توسط یکی از فضاپیماها برداشت کردن شیئی شبیه جمجمه با دو چشم پیدا کردن که احتمال وجود موجودات فضایی رو بیش از پیش قوت می بخشه.

.............................................................................

من نمی دونم ما آدم غیر فضایی ها چه گلی به سر خودمون و این جهان زدیم که در به در دنبال آدم هایی از نوع فضاییش تو کرات دیگه هستیم. در صورت پیدا شدن آدم فضایی ها حالتی جز یکی از دو برداشت بالا در مخیّلم نمی گنجه.

کافی شاپ، روشنفکر، فلسفه، صداقت

dashline — Mon, 27 Apr 2009 17:39:18 GMT

یه کافی شاپ باکلاس رو تصور کن با کلی آدم روشنفکر...

بابا روشنفکر دیگه، چرا نمی فهمی؟؟ همه چیز رو باید برات توضیح بدم؟

روشنفکر مونث یعنی کسی که سیگار برای یه ثانیه هم در طول مدت اقامتش در کافی شاپ از لبش دور نمیشه و روشنفکر مذکر هم یعنی کسی که از پشت سر هم سیبیلش معلوم باشه (حالا چه از کنارین صورت چه از زیر چونه) و مو و تیپش به نوعی داد بزنه که من روشنفکرم. فهمیدی حالا؟

کافی شاپ با کلاس کجاست؟ تو گویا تا حالا تو عمرت 5 دقیقه هم آدم حسابی نبودیا. از کجا اومدی؟ پشت کوه؟

کافی شاپ با کلاس جاییه که دو قدمیتو توش نتونی ببینی. تاریک، مه گرفته و کاملا خاکستری. با کلی روزنامه و عکسای بازیگرای مشهور و غیر مشهور به در و دیوارش. هر چی درب و داغون تر بهتر. خودمونیا بهش میگن کافه. تو هم بگو کافه، بذار دوزار بیاد رو قیمتت.

داشتم می گفتم یه کافی شاپ با کلاس رو تصور کن با کلی روشنفکر. همه دارن به شدت بحث می کنن و حتی فرصت لب زدن به چیزی که سفارش دادن رو هم ندارن...

در مورد چی بحث می کنن؟ واقعا متاسفم برات که یه ذره هم فرهنگ نداری. تو که تو عمرت یه بار هم کافی شاپ نرفتی و بحث نکردی چه جوری روت شد با من هم کلام بشی؟

آدمای روشنفکر تو یه جای با کلاس در مورد چی بحث می کنن؟ قرمه سبزی؟ مشکلات مردم و جامعه؟ نه احمق معلومه دیگه فلسفه، سینما، سیاست، مذهب و هرچی که نشون بده تو چه قدر می فهمی و از عامه جدایی. هر موضوعی که کلمات قلمبه سلمبه توش بیشتر باشه: ماتریالیست، کیشلوفسکی، براتیگان، پست مدرنیسم، کوئنتین تارانتینو، خرده بورژوآ، اومانیسم، چیزایی که بیرون از اینجا کسی در موردش حرف نمیزنه.

حالا اینارو ولش کن می خواستم اینو بگم بین اینهمه آدم ، دور یه میز اون گوشه چند نفر نشسته بودن و داشتن در مورد صداقت حرف میزدن. خندم گرفته بود که آدم پول و وقتش رو بگذاره بیاد بشینه اینجا در مورد صداقت حرف بزنه، می بینی همه جا آدمه اُمّل پیدا میشه.

چی؟ صداقت یعنی چی؟ صداقت یعنی ... صداقت یعنی .... صداقت... نمی دونم بابا تو هم چه سوالایی می کنیا.

............................................................................

هنوزم نمی دونم ما داشتیم نقش بازی می کردیم یا اونا.

به همین سادگی به همین راحتی

dashline — Thu, 23 Apr 2009 19:44:18 GMT

دومین روز اقامتمون تو پادگان جهت توجیه ما رو بردن به حسینیه. محوطه ورودی حسینیه مزین بود به یه حجله با عکس پسر جوونی تقریبا همسن و سال خودمون و زیرش نوشته ای که مشخص می کرد این حجله برای چه کسی برپا شده " فراگیر شهید محسن ... . تاریخ شهادت 87.11.22 ". تاریخ شهادت دقیقا 10 روز قبل از ورود ما بود و این بیشتر حس کنجکاویمون رو تحریک می کرد. از خیلیا قبلا شنیده بودیم که فلانی رفته سربازی و دیگه برنگشته، ولی هیچ وقت باور نمی کردیم که واقعا کسی تو سربازی کشته بشه. کنجکاوی ما برای فهمیدن دلیل کشته شدن این بنده خدا زیاد هم به طول نینجامید و تو مراسم توجیه یکی از سخنران ها در اهمیت فراگیری علوم نظامی و رعایت دستورات این نکته را به ما متذکر شد که در اردوی پایانی دوره پیش بر اثر انفجار یه نارنجک صوتی یه تیکه سنگ در میره و می خوره به سر یکی از فراگیرا (منظور همون سربازه) و چون کلاه آهنی سرش نبوده جا در جا می میره. طوری این قضیه رو تعریف می کرد که انگار داره در مورد له شدن یه گوجه فرنگی زیر چرخ یه ماشین توضیح میده نه در مورد کشته شدن یه آدم.

از شنیدن این داستان واقعا شوکه شدم. پدر و مادری فرزندشون رو با هزار بدبختی و مشقت بزرگ میکنن و از آب و گل در میارن. خون دل می خورن و براش امکان ادامه تحصیل فراهم می کنن و از اینکه تونسته مدرکی بگیره و به جایی برسه کلی خوشحال میشن. به هزار امید و آرزو راهی سربازیش می کنن تا این دوره رو هم بگذره و بر گرده و تشکیل زندگی بده و اونها از به ثمر نشستن زحماتشون غرق در لذت بشن. بعد یه روز تلفن خونشون زنگ می زنه و اونا چون پیش شماره کرمانشاه رو می بینن کلی خوشحال می شن که حتما پسرشونه. وقتی گوشی رو بر میدارن به جای صدای گرم و آشنای پسرشون صدایی می شنون سرد و بی روح و خالی از هر گونه احساسی. گوینده از اونور خط بر میگرده میگه پدر و مادر عزیز پسر دسته گلتون که اینهمه براش زحمت کشیدید شهید شد لطفا بیاید جنازشو ببرین. بعد هم تلفن قطع میشه و یه مادر و پدر می مونن و صدای بوق ممتد تلفن و یه دنیا که مثل پتک می خوره تو سرشون. آره به همین راحتی، پسرتون شهید شد.

ما برگشتیم

dashline — Mon, 20 Apr 2009 12:07:32 GMT

شب آدینه پس از دو ماه کسب تجربیات بس مفید، با اخمی شیر افکن و سبیل هایی از بناگوش در رفته و صدایی بس کلفت با دستمالی آویزان بر گردن و کتی آویخته بر شانه عربده کشان به موطن خود بازگشتیم و بدین سان جملگی نشانه های مردی را در بدو ورود یکجا از خود نشان دادیم و مادر و پدر و خانواده گرام را به فرزندی همچو آهن گداخته، قوی و استوار نوید دادیم. پدر تحت تاثیر این همه هیبت ما را در آغوش گرفت و گفت "پسرم چه مرد شده ای" و مادر اشک ریزان این جمله را برای یک لحظه هم از زبان نمی انداخت که " قربان پسر مرد شده ام بروم" و ما در این اثنا پیوسته بر آنها نهیب می زدیم که "این کارها برای یک مرد شده اُفت دارد ما را از آغوش خود ول کنید".

فی الحال نیز اگر جویای حال ما باشید بس خوش و خرم هستیم و از مردی در پوست خود نمی گنجیم. تمام دوستان و آشنایان از اقصی نقاط موطن عزیزمان آستین ها را بالا زده اند تا برای این مایه افتخار و سرافرازی (یعنی بنده) همسری مناسب برگزینند و به سلامتی و میمنت در این ته مانده راه تا مردی نیز یارای ما باشند و وظیفه انسانی و عاطفی خود را به نحو احسن انجام دهند. ولی چه غافل که ما فعلا قصد ازدواج نداریم و می خواهیم درس بخوانیم و دکتر بشویم این بار مایه افتخار کشور عزیزمان. اصولا سرشت ما را با ایجاد افتخار رشته اند و دست خودمان نیست باید پیوسته در حال تولید افتخار باشیم.

به امید باری تعالی در آینده نه چندان دور از تجربیات گرانبهایی که در این مدت اندوختیم بیشتر خواهیم گفت تا آنها که از این نعمت بزرگ بی نصیب بوده اند بدانند که مرد شدن به این سادگی ها هم نیست و چه سختی ها و چه مرارت ها که انسان نباید در این راه تحمل کند، ما که پیر شدیم.

در پایان این نوشتار بر خود واجب می دانم که از دوستان عزیز مستقر در دیار کاک و نان برنجی که در این مدت عجیب به ما لطف و عنایت داشتند و نه تنها حالی از ما نپرسیدند بلکه حتی خط همراه خود را واگذار کرده بودند که مبادا ما با ایشان تماسی داشته باشیم، صمیمانه سپاس گذاری کنم، اینجا مشخص شد که در زمان خوش دانشجویی چه تعارف های الکی ای برخی از دوستان تیکه پاره ننموده اند.

اندر حکایت مرد شدن

dashline — Fri, 20 Feb 2009 16:20:29 GMT

اندکی پس از اینکه کُرک هایی تحت عنوان سبیل پشت لبمان سبز شد و مدرکی از یکی از دانشگاههای پُر کیفیت داخل اخذ نمودیم و آقا مهندسی به نافمان بستند، توهم ما را فرا گرفت که مرد شده ایم و از آنجا که نشانه مردی ستاندن همسر می باشد دوان دوان به نزد مادر گِرام رفتیم و داد سخن چنین سر دادیم "که ای مادر ما زن می خواهیم". اول بار مادر گویی کلماتی نامفهوم به گوشش خورده باشد گفت: "چه می خواهی؟؟؟" و آنگاه که درخواست خود را با صدایی رساتر تکرار کردیم نگاهی عاقل اندر سفیه در ما انداخت و پس از اندکی مکث رو به ما گفت: "ها کن ببینم ای پسر!" اینبار ما حیرت زده در مادر نگرستیم که درخواست ما چه ارتباطی با ها کردن دارد؟! ولی امر مادر به گوش جان سپردیم و هایی کردیم مرد افکن و با رویی گشاده گفتیم: "خوب هایی کردیم مادر جان؟ برای ما زن می ستانید؟" جوابی که مادر در پاسخ این درخواست دادند هنوز که هنوزه همچون ناقوس های کلیسای نتردام هلند در گوش های ما می نوازد: "ای پسر دهانت عجیب بوی شیر می دهد برو و هنگامی بازگرد که به غایت مرد شده باشی".

جواب پر کنایه مادر برای ما بس سنگین اُفتاد و از این رو به سرعت پای رایانه خود جَستیم و در دنیای بی در و پیکر اینترنت چرخی زدیم و ذیل سایت گوگل چنین تایپ کردیم که "چگونه می توان مرد شد؟". فی الفور نزدیک به یک میلیارد و اندی پاسخ بر صفحه نمایش نقش بست و وقتی پاسخ ها را مرور کردیم جملگی یک راه را پیش روی ما قرار داده بودند و آن چیزی نبود جز آن شتر معروف که درب خانه هر پسری بخُسبد و دختران را فقط در همین یک مورد بر پسران رجحان و برتری باشد و تا این دوره را از سر نگذرانی نه تو را زن دهند و نه کار، نه می توانی از کشور به سوی ممالک غربی و شیطان خیز رهسپار شوی و نه می توانی مِلک داد و ستد کنی و خلاصة الامر به سان لک لک های روسی پا در هوایی، آن هم نه یک پا بل هر دو پا.

البته نا گفته نماند که امروزه روز چه بسیار راههایی که برای پیچاندن این امر مقدس در مقابل پای جوانان ما قرار داده اند ولی وجدان بیدار ما به هیچ وجه قبول نکرد که ما به طریقی غیر از این ره مرد شویم. (حال که مجلس بی ریاست بین خودمان باشد ما خواستیم بپیچانیم ولی نتوانستیم).

این شد که بار سفر بر بستیم و به حول و قوه باری تعالی به زودیه زود راهی دیار کاک و نان برنجی هستیم تا در اندک مدتی مرد شویم و با سری بر افراشته به دیار خود بازگردیم و همسری اختیار کنیم و در کنار همسر محترمه فرزندانی گوگولی مگولی بیاوریم و از این طریق جهان را به ادامه نسل خود بشارت دهیم و سپس تا پایان عمر به خوبی و خوشی روزگار بگذرانیم و خوشبخت شویم و از این حرفا.

این نامه از این جهت رو به شما می نویسم که اگر پیغام دادید و نامه نوشتید و تلگراف زدید و جوابی نستاندید، بدانید و آگاه باشید که ما در پروسه ای عظیم یعنی همانا مرد شدگی در گیر هستیم و فرصت پرداختن به این قِسم کارهای خُرد را نداریم.

پی نوشت1 : دوستان ساکن در دیار کاک و نان برنجی می دانم که از بشارت این خبر خواب به چشمانتان نخواهد رفت ولی خواهشا زیاد خود را در زحمت نیندازید فکر نکنیم در این مجال دو ماهه چند روزی بیش به ما رخصت مرخصی دهند ولی حتما در آن فرصت مهمان شما خواهیم بود.

پی نوشت2 : دوستان ساکن در شهر های بین طهران و دیار فوق الذکر نیز ترجیحا در حالت آماده باش (همان اِستند بایِ خودمان) باشند، خدا را چه دیدی شاید ماشینمان بین راه خراب شد و ما فرصت دیدار با آنها را نیز پیدا کردیم.